Flowers / Lule

I used to pluck flowers
for you
while my white dress
shone bright in spring’s light
and as I danced
so carelessly,
upon freshly watered grass,
you watched from our window
and cried
for all the flowers
gone too soon.

I used to pluck flowers
for you
while you listened to the radio,
wondeing how many fathers had already fallen,
how many mothers were raped
and how many children were left homeless.

I used to pluck flowers
for you
father,
but you never put them in a vase,
like the fathers of my friends.

It is only now,
father,
that I understand
why you never cherished
flowers.

For they reminded you
of our people’s graves.

Unë dikur këpusja lule
për ty
ndërsa fustani im i bardhë
shkëlqente në dritën e diellit pranveror;
dhe ndërsa kërceja,
me shumë pakujdesi
mbi barin e ujitur,
më shikoje nga dritarja jonë
dhe të pikonte loti
për të gjitha lulet
e këputura.

Unë dikur këpusja lule
për ty
ndërsa ti ndëgjoje radion
dhe e pyesje veten
se sa baballarë kishin vdekur tashmë,
sa nëna u përdhunuan,
dhe sa fëmijë kishin mbetur jetimë.

Unë dikur këpusja lule
për ty
baba,
por ti kurrë nuk i vendose ato në vazo, si baballarët e miqve të mi.

Por tani,
baba,
unë e kuptova
përse nuk i ke dashur kurrë lulet qe i këpusja.

Ato të kujtonin varrezat
e popullit tonë.

Jehona Thaqi©

Advertisements

Sacred land

Sacred land;
where honey flows in rivers
and milk drips from trees, nourishing the earth with motherly love;
a land of dreams hidden underneath God’s veil,
where the wind brings peace
and where flowers sprout from deserts.

*

Women glaring at their trembling feet,
voices shivering, voices lost;
I haven’t heard my own voice in weeks
for my words have meant nothing;
soft skin, soft hearts,
bruised, but not aching anymore.

*

Men staring at our faces,
or underneath our skin;
for clothes do nothing but try to hide the flesh from hungry eyes;
harsh voices, harsh tongues,
its sound echoing throughout our shivering bodies,
invading more than our privacy.

*

Sacred land,
we are still fighting,
silently;
for what has always belonged to us.

Jehona Thaqi© our bodies, our decisions

My dearest son

My dearest son,
you are still too small to understand my words,
yet you know exactly that something is wrong.

While my tears fall upon your soft skin,
I hold your fragile body against my chest,
I hold onto this tiny miracle,
this wonderful gift life has given to me.

My dearest son,
you are still too small to understand the words I say
with a shivering voice and sad eyes,
yet you know exactly that something is wrong.

You look at me with big eyes,
wondering why your mother is sad,
while she holds the definition of love
within her shaking hands.

My dearest son,
you know that something is wrong.
But be not afraid,
time will pass and memories will fade;
and at the end of the day
all that matters is you.

My dearest son,
I do not remember grieve
since the day you were born,
although my soul has marched through war
and has lost too many of its colours.

My dearest son,
I will not grieve anymore.

Jehona Thaqi

Homeland – Atdhe

image

My hands ache for the strength of your body,
and how you hold me after the sun sets and the moon rises,
with words as sweet as honey from your forests and mountains,
dripping upon my tongue in order to mend my broken bones and hollow memories.

How many tears you have cried for the dead people sleeping underneath your ground,
for the people tortured and killed,
whose bodies have yet not been found,
but sure are lurking somewhere upon your skin,
turning slowly into dust,
as if they had never existed.
How many tears have you cried
for mothers weeping at the boneless graves of their sons,
and for the daughters, whose definition of father is based on blurry thoughts and memories.
How many tears have you cried
for sons, whose sisters have been reduced to nothing but their bodies,
and for fathers, whose proud daughters have been touched with dirty hands of war crime.

Oh, homeland, await my coming,
for I will plant flowers within your dying heart and my dying memories.
And the wind will put dust upon our bodies,
so we will remember the boneless graves and crying mothers,
we will remember that we shall never forget.

Përmallohem për fuqinë e trupit tënd dhe gjuhën tënde te qetë,
për mënyren si më mbanë në mes të muzgut dhe agimit,
me fjalë të ëmbëla si mjalta që pikon nga malet e tua,
që shëron kujtimet e mija të thyera.

Sa lot ke derdhur për trupat e pajetë nën tokën tënde,
për ata që u torturuan dhe u vranë pa meshirë,
për ata që eshtrat e tyre qëndrojn të pazbuluar
por që sigurisht po shndërrohen në pluhur mbi lëkuren tënde të njomë.
Sa lot ke derdhur për nënat që vuajn mbi varrezat e thata të djemve të tyre,
dhe për vajzat, për të cilat defincioni i babës qëndron në kujtime të zbehta dhe mendime të largëta.
Sa lot ke derdhur për djemt të cilët ua moren motrat si prona të pavlera,
dhe për baballarët që i shikonin vajzat e tyre me shpirt të bardhë, të njollosura nga krimet e luftës.

Oh atdhe, më prit se erdha.
Do i mbjell lulet në zemrën tënde të shkretë dhe në kujtimet e mia të zbehta.
Dhe era do e shpërndajë pluhurin në trupin tonë,
për ti kujtuar varrezat e thata të djemve tanë dhe lotët e nënave tona,
do të na e kujtojë që nuk kemi për ti harruar kurrë.

Jehona Thaqi© Ah, atdhe.